Dolende Peelridder loert op wandelaars

Blijf het mannetje uit de handen.

De Peel was tot honderd jaar geleden een moeras. Zou je er gaan wandelen, dan zou je er al snel wegzakken in de drassige grond. Tegenwoordig vind je in de Peel diverse dorpen, maar vroeger was er geen huis te bekennen. Het stille gebied was het onderwerp van diverse volksverhalen die de ronde deden in de streek.

 

In het verlaten landschap waren er zo nu en dan vreemde geluiden te horen en merkwaardige luchtspiegelingen te zien. Aan de rand van het gebied lag een diep meer. Volgens de verhalen die rondgingen, zou de grootmoeder van de duivel hier de kleding van haar kleinzoon in wassen. Ging je het gebied in, dan was de kans groot dat je zou verdwalen en nooit meer de weg zou kunnen terugvinden.

Mensen die in de omgeving van de Peel woonden, verklaarden regelmatig vreemde geluiden in het gebied te horen en dwaallichten boven de Peelvlakte te zien. Tussen Meijel en Sevenum hoorden zij af en toe het geroep van een dolende ridder. Eeuwen geleden zou hij met zijn manschappen door het gebied zijn getrokken toen hij diverse dorpen in de omgeving wilde plunderen. Boeren uit de omgeving wisten het rovende gezelschap weg te jagen en de ridder vluchtte de Peelvlakte op. Hier zou hij nog heel lang hebben rondgedwaald.

Er zijn diverse wandelingen uitgezet in dit mooie gebied. Ook één van 2 kilometer die geschikt is voor rolstoelen. Zo nu en dan hoor je de roerdomp, die hier  z'n thuis vindt maar pas op hè, 't kan natuurlijk ook de doolridder zijn die aandacht vraagt.